Psalm

Psalm 137

1Langs de stromen van Babel, daar zaten wij neer en huilden zodra wij aan Sion terugdachten.

2De lieren die wij bij ons hadden, hingen wij aan de wilgen daar op.

3Want daar verlangden onze gevangenbewaarders dat wij liedteksten zongen, onze onderdrukkers eisten vrolijkheid: “Zing eens voor ons een van de liederen over Sion!”

4Maar hoe zouden wij een lied van de HEER kunnen zingen op vreemde bodem?

5Mocht ik jou ooit vergeten, Jeruzalem, laat dan mijn rechterhand haar vaardigheid verliezen.

6Laat mijn tong aan mijn gehemelte vastkleven als ik niet meer aan jou denk, als ik Jeruzalem niet stel boven het hoogste van al mijn vreugde.

7Reken de Edomieten aan, HEER, wat zij op de dag van Jeruzalem deden, toen zij schreeuwden: “Sloop haar, sloop haar tot op de fundamenten!”

8Dochter van Babel, jou wacht de ondergang;
gelukkig wie jou terugbetaalt wat jij ons hebt aangedaan.

9Gelukkig wie jouw jonge kinderen grijpt en tegen de rotsen te pletter slaat.