Hoofdstuk
Ezechiël 3
Hij zei tegen mij: “Mensenkind, eet op wat je voor je hebt; eet deze rol en ga daarna tot het volk van Israël spreken.” Ik opende mijn mond, en hij liet mij die rol opeten. Hij zei: “Mensenkind, vul je maag en verzadig je met deze rol die ik je aanreik.” Ik at hem op, en op mijn tong smaakte hij zoet als honing.
Daarna zei hij: mensenkind, ga op weg naar het volk van Israël en breng hun mijn woorden over. Je wordt immers niet gestuurd naar een volk met een onverstaanbare taal en een moeilijke tongval, maar naar het volk van Israël; niet naar talrijke volken met een onverstaanbare taal en een moeilijke tongval van wie je de woorden niet begrijpt. Had ik je naar hén gestuurd, dan zouden zij wél naar je luisteren. Maar het volk van Israël zal niet naar je willen luisteren, omdat ze niet naar mij willen luisteren; heel het volk van Israël heeft nu eenmaal een koppig voorhoofd en een verhard hart. Kijk, ik maak jouw gezicht net zo hard als het hunne en jouw voorhoofd net zo hard als het hunne. Ik maak je voorhoofd als diamant, harder nog dan steen; wees niet bang voor hen en laat je door hun blikken niet afschrikken, want het is een opstandig volk. Vervolgens zei hij: mensenkind, neem alles wat ik je zeg goed ter harte en luister er aandachtig naar. Ga op weg naar de ballingen, naar je eigen volksgenoten; spreek tot hen en zeg: zo spreekt de soevereine HEER, of ze nu luisteren of niet.
Daarop hief een geest mij omhoog, en van achter mij klonk een luid gedaver: “Geprezen zij de glorie van de HEER vanuit zijn woonplaats!” Dat kwam van de vleugels van de levende wezens die tegen elkaar streken en van de raderen ernaast: een machtig gedaver. De geest tilde mij op en voerde mij weg, en verbitterd en met een verhit gemoed ging ik heen, terwijl de hand van de HEER zwaar op mij drukte. Zo bereikte ik de ballingen van Tel-Abib, gevestigd aan de Kebar, en zeven dagen lang zat ik daar verbijsterd tussen hen in.
Na afloop van die zeven dagen kwam het woord van de HEER tot mij: mensenkind, ik heb je aangesteld als wachter over het volk van Israël. Hoor je een woord uit mijn mond, waarschuw hen dan namens mij. Als ik tegen een slecht mens zeg dat hij beslist zal sterven en jij hem niet waarschuwt en niets zegt om hem van zijn verkeerde koers af te brengen en zo in leven te houden, dan zal die slechte mens door zijn eigen schuld sterven, maar zijn bloed zal ik van jou opeisen. Maar als jij die slechte mens wél waarschuwt en hij zich niet afkeert van zijn slechtheid en zijn verkeerde koers, dan sterft hij door zijn eigen schuld, terwijl jij je leven hebt gered. En wanneer een rechtvaardig mens zich van zijn rechtvaardigheid afwendt en onrecht bedrijft en ik hem een struikelblok voorleg, dan sterft hij; omdat jij hem niet gewaarschuwd hebt, sterft hij door zijn zonde en wordt er niet meer gedacht aan het goede dat hij deed, maar zijn bloed zal ik van jou opeisen. Maar als jij die rechtvaardige waarschuwt dat hij niet moet zondigen en hij zondigt inderdaad niet, dan blijft hij in leven dankzij de waarschuwing, en ook jij hebt je leven veiliggesteld.
Daar raakte de hand van de HEER mij aan, en hij zei: “Sta op en trek de vlakte in; daar zal ik met je spreken.” Ik stond op en ging de vlakte in, en daar stond de glorie van de HEER, dezelfde die ik bij de rivier de Kebar had gezien; en ik wierp mij ter aarde. Toen kwam er een geest in mij die mij overeind zette; hij sprak mij toe en zei: ga naar binnen en sluit je in je huis op. En jij, mensenkind, let op: men zal je met touwen vastbinden zodat je niet onder hen naar buiten kunt gaan. Ik zal je tong aan je gehemelte laten kleven, zodat je stom wordt en hen niet meer kunt terechtwijzen, want het is een opstandig volk. Maar zodra ik tot je spreek, zal ik je mond openen, en dan zul je hun zeggen: zo spreekt de soevereine HEER. Wie luisteren wil, laat hem luisteren, en wie het nalaat, laat hem het nalaten, want het is een opstandig volk.